Chronologie onderhandelingen
Israël en Palestijnen

JERUZALEM – Israël en de Palestijnen hebben sinds de vredesconferentie van Madrid in 1991 meer dan eens om de tafel gezeten om over een vredesakkoord te onderhandelen. Hieronder volgt een overzicht van de belangrijkste data.

30 oktober 1991:  Eerste vredesconferentie over het Midden-Oosten brengt Israël, de Palestijnen en Israëls buurlanden in Madrid samen. De Palestijnse bevrijdingsorganisatie PLO is niet uitgenodigd. Palestijnen zijn opgenomen in Jordaans-Palestijnse delegatie. In december vervolgconferentie in Washington.

20 augustus 1993:  Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, Shimon Peres, sluit tijdens geheime onderhandelingen in Oslo akkoord over zelfbestuur Palestijnen.

13 september 1993:  Israël en PLO ondertekenen overeenkomst over Palestijns zelfbestuur in Gazastrook en de stad Jericho op Westelijke Jordaanoever. Israël stemt in met diplomatieke erkenning PLO.

13 mei 1994:  Jericho en Gazastrook worden autonoom.

5 juli 1994:  Officieel begin Palestijns zelfbestuur.

28 september 1995:  Israëlische premier Rabin en PLO-leider Arafat ondertekenen akkoord over uitbreiding Palestijns zelfbestuur op Westelijke Jordaanoever.

4 november 1995:  Rabin vermoord door orthodox Joodse rechtenstudent Yigal Amir, tegenstander van vredesproces met PLO.

13 november 1995:  Begin terugtrekking Israëlische militairen uit steden op Westelijke Jordaanoever. Binnen zes weken worden diverse steden, waaronder Ramallah en Bethlehem, aan Palestijnen overgedragen.

20 januari 1996:  Verkiezingen voor Palestijns parlement. Yasser Arafat president Palestijnse Autoriteit.

Februari/maart 1996:  Aanslagen Palestijnen in Israël kosten 62 mensen het leven.

29 mei 1996:  Benjamin Netanyahu wint Israëlische parlementsverkiezingen, vormt rechtse regering.

24 september 1996:  Bloedige schermutselingen tussen Israëli's en Palestijnen na opening tunnel onder oude stad Jeruzalem. 84 Palestijnen komen om.

15 januari 1997:  Akkoord Israël en Palestijnen over vertrek Israëlische militairen uit Hebron op Westelijke Jordaanoever. Netanyahu vertraagt terugtrekking leger uit andere delen Jordaanoever.

23 oktober 1998:  Arafat en Netanyahu ondertekenen in Wye Plantation bij Washington akkoord dat voorziet in terugtrekking Israël uit Westelijke Jordaanoever in drie fasen. Arafat belooft terreur Palestijnen te bestrijden. Twee maanden later schort Israëlische premier uitvoering akkoord op.

17 mei 1999:  Ehud Barak van door socialisten gedomineerde partij Eén Israël verslaat Netanyahu bij verkiezingen voor premierschap.

13 september 1999:  Barak en Arafat ondertekenen in Egyptische badplaats Sharm el-Sheikh akkoord. 13 september 2000 wordt uiterste datum voor definitief vredesakkoord tussen Israël en Palestijnen.

11 juli 2000: Begin vredesconferentie Camp David.

13 juli:  Arafat dreigt naar verluidt besprekingen te verlaten. Amerikaanse compromisvoorstellen zouden Israël te veel tegemoetkomen.

19 juli:  President Clinton stelt reis naar G-8-vergadering in Japan met dag uit.

20 juli:  Besprekingen verlopen in crisissfeer. Toekomstige status Jeruzalem blijkt belangrijkste struikelblok in besprekingen. Arafat voelt niets voor beperkte zeggenschap over een aantal wijken Jeruzalem. Hij eist soevereiniteit over Oost-Jeruzalem.

23 juli:  Clinton terug van reis naar Japan. Hij spreekt van enige vooruitgang.

25 juli:  Witte Huis concludeert dat Israël en de Palestijnen het niet eens kunnen worden. Camp David eindigt zonder vredesakkoord.