Fotorubriek ‘Schoonheid’: de meeuw ziet alles

beeld Sarah van der Maas
6

Soms loop je over een stille stoep, de zon in de rug, je gedachten als een schaduw voor je uitgeworpen en je blik naar binnen, als –béng– je neus en je dromen stuklopen op een stevige lantaarnpaal. Geschrokken betast je je gezicht, je mompelt een excuus en gluurt verholen over je schouder de verlaten straat af –niemand te zien–, maar je hebt nog maar juist opgelucht je jasje rechtgetrokken of er schalt van de daken een honende lach.

„Wha! Wha! Wha!”

De meeuw ziet alles.

Tegenwoordig ontkomt geen stad of kustplaats meer aan de terreur van de vliegende ratten. Meeuwen vormen al jaren een bron van ergernis voor haringhappers, rustgenieters en vuilnismannen. Hun doordringend gekrijs, achteloze spijsvertering en kleptomane neigingen leidden langs de Belgische kust al tot rigoureuze verdrijvingsmaatregelen, waarbij onder meer anticonceptiemiddel in het voer van de vogels werd verstopt teneinde de populatiegroei een halt toe te roepen. De aanpak bleek succesvol én een flop: de meeuw van Vlaanderen nestelt nu en masse op de bouwterreinen van Vlissingen. Omdat haar nesten niet door Jan en alleman mogen worden verstoord of verwijderd, bleek het lamleggen van tientallen kranen en bulldozers voor deze beschermde vogelsoort letterlijk een eitje. Begin dit jaar moest de stad daarom meer dan een ton uittrekken voor een professionele vogelverjager, die met getrainde honden de meeuwen op humane wijze de deur wijst.

Vlissingen is lang niet de enige plaats die de strijd aanbindt met de luchtpiraten. Gemeenten als Leiden, Haarlem en Alkmaar hebben op hun website zelfs een apart meldpunt voor overlast van meeuwen, waar tevens een aantal nuttige preventietips is te vinden. Zo moedigt Leiden haar inwoners aan de meeuweneieren te verwisselen voor nepexemplaren, verstrekt Haarlem 100 euro subsidie aan iedereen die de pasgelegde eieren door een erkend bedrijf in biologische olie laat onderdompelen en geeft een buurtinitiatief de tip om vlaggenlijntjes van de Action zigzag over het dak te spannen „voor een feestelijk effect en een effectieve maatregel.” De beste aanpak blijft echter om lege nesten bijtijds te verwijderen, vuilniszakken niet langer op straat te laten staan dan nodig is en, misschien wel het belangrijkste: de gevederde vrijbuiters niet te voeren (met uitzondering van de PVV, die de meeuw als partijlogo vrijelijk op haar vaandels voert).

Juist dat eten is een heikel punt. Probeer namelijk maar eens een bak kibbeling te verorberen terwijl twaalf felgele kraaloogjes de vis uit je handen loeren. Vijf paar graaipoten zetten dreigend een stap dichterbij. Uitdagend cirkelt het zesde paar laag over je hoofd. „Brutaal beest”, mompel je, maar je bent nog niet uitgesproken of met een snelle graai verdwijnt je lunch naar hoger regionen. Verbijsterd staar je naar je vettige lege vingers. Zes meeuwen gooien hun kop in de nek. „Wha! Wha! Wha!”

En toch, peins ik, terwijl ik mijn boterham noodgedwongen in sneltreinvaart naar binnen prop (want ik mag me dan soms de kaas van het brood laten eten, wat achter de kiezen is blíjft daar), toch mag ik de meeuw graag. Wanneer hij zwevend de zon in zijn veren vangt op een augustusavond. Wanneer hij zich tegen de loodgrijze bries in worstelt, zijn kop in de wind gooit, het zilte nat in zijn staartpennen parelend. Wanneer hij je uitgeleide doet op een overtocht, je naroept van de steigers en zorgeloos wegwiekt van de reling. Wanneer je de zee ruikt in zijn vleugelslag.

Mocht iemand mij dus ooit vragen of ik meer of minder Vlaamse vluchtelingen wil, dan scandeer ik met mijn mond vol brood en tegen alle normen in: „Meeuw! Meeuw! Meeuw!”

Over de fotograaf

Sarah van der Maas (23) heeft algemene en sociale geschiedenis gestudeerd in Leiden en Groningen. Verhalen vertellen is haar passie: of die zich nu afspelen in een ver en vreemd verleden of gewoon om de hoek van de straat. Momenteel werkt Sarah aan een historische roman.